Szmaragdowa zieleń – kolor roku 2013 w męskiej perfumerii

Dzisiaj zapraszam w aromatyczną podróż szmaragdowym szlakiem, podczas której przewodnikiem będzie Marcin Budzyk – pasjonat, stylista zapachowy i autor bloga „Nie Muzyczna Pięciolinia„. Perfumy i zapach, to jeden z elementów męskiego stylu i wizerunku, dlatego to już kolejny gościnny wpis Marcina na moim blogu. Zapraszam do lektury.

„Diamenty najlepszymi przyjaciółmi kobiety” – śpiewała Marilyn Monroe wiele lat temu. Przewrotnie powiem, że mężczyzn upodobały sobie szmaragdy. Nie, nie w biżuterii. W perfumach. Zwłaszcza podczas tego lata. Moglibyście zapytać „dlaczego?” Odpowiedź zaś może wydawać się niezrozumiała, dziwna wręcz.

Niebagatelną rolę miała w tym instytucja Pantone – wyrocznia w świecie barw – która uznała szmaragdową zieleń za kolor roku 2013. Już wcześniej, w 2012 roku, po ten motyw sięgnęły firmy jubilerskie i czołowi projektanci mody. Dość powiedzieć, że szmaragdowo zrobiło się na pokazach Gucci, Burberry, Kenzo.

Otrzymanie pigmentu o tym kolorze na pewno jest prostsze niż wydobycie i oszlifowanie prawdziwych kamieni – te bardzo często osiągają ceny wyższe niż brylanty. A co, jeśli za tworzywo uznamy zapachowe esencje? Warto się zastanowić, jak może pachnieć szmaragdowa zieleń, z jakim aromatem się nam kojarzy, jakie maluje obrazy przed zamkniętymi oczami. Przecież perfumy to też sztuka, a perfumiarz zazwyczaj musi przetłumaczyć rzeczy widzialne na ulotny język węchu. Tylko od niego zależy, czy kreowana zieleń będzie iskrząca, musująca i lekka, czy może ciężka, przybrudzona i dymna. W dodatku szmaragdy same w sobie mają różne odcienie w zależności od domieszek metalicznych i budowy. Każdy więc kamień może kreować w głowie „nosa” inne skojarzenia zapachowe. Klasyczny kolor zwany „szmaragdową zielenią” jest jednak jeden. Jaką zatem przypomina woń?

Szmaragdy w tej odsłonie pachną soczyście. To zieleń świeża, bujna, wręcz tropikalna. Powinny przypominać zapach rabarbaru, gniecionych liści i budzącego się po zimie lasu. Nad całością dominują jednak lekkie, metaliczne zioła. To świeżość w wydaniu niezwykle szorstkim, nieco świdrującym. Zresztą tak właśnie zapach swojego miasta opisują mieszkańcy Seattle zwanego Emerald City. A wszystko przez fakt, że wyrosło ono na wielkiej leśnej polanie, gdzie aromat natury mierzy się z wszechobecnym szkłem, stalą i betonem. W perfumach to wyrażenie mężczyzny wolnego, silnego i pewnego siebie.

1. Guerlain Herba Fresca

Zimne, oszronione wręcz liście koniczyny są główną nutą tych perfum. Towarzyszy im ostra mięta i nieco bardziej stonowana zielona herbata. Całość zaś przypomina wędrówkę w głąb soczystej łodygi, wzdłuż jej żywych, tętniących wodą naczyń. Porównanie do surowego, osadzonego w pokrytej wodą skale szmaragdu wydaje się w tym przypadku w pełni uzasadnione. Zapach może kojarzyć się nieco industrialnie, ale w tym wypadku to nie wada.

2. Comme des Garcons Amazingreen

Proch strzelniczy, krzemień, dżungla. Brzmi dziwnie, ale w rzeczywistości pachnie nieźle. W klimatach Amazingreen odnajdą się fani zapachów sportowych, którzy znudzeni są ofertą masowej perfumerii. Warto zwrócić uwagę, że w kompozycji spory jest też udział nut dymnych i kadzidlanych, co dodaje dodatkowe wrażenie metaliczności.

3. Frederic Malle Geranium Pour Monsieur

To z kolei mamy nietypowe połączenie aromatu geranium (tego znanego niegdyś ze szkolnych parapetów) oraz mięty. Całość kręcąca w nosie, zmienna. Dla części osób jest to jednak kompozycja tak nietypowa, że skojarzenia z dawną apteką (czy sklepem zielarskim) wygrywają. Na pewno ma na to wpływ obecność anyżku i cynamonu.

4. Houbigant Duc de Vervins

Od wielu dziesięcioleci perfumiarze i teoretycy zapachu próbowali skatalogować wszystkie kompozycje, tak żeby każde nowe perfumy można było włożyć do określonej szuflady. Jedną z grup nazwano „fougere” – paprociową. Jest ona oparta na mchu dębowym i kumarynie, i do dziś dnia pozostaje jedyną rodziną perfum, która obejmuje wyłącznie kompozycje dla mężczyzn. Co ciekawe, kobiety nie mają „swojej” kategorii. Można więc (przy dużym uproszczeniu) powiedzieć, że perfumy tej grupy są najbardziej męskimi zapachami, jakie tylko można otrzymać. A Duc de Vervins jest wręcz jej wzorcem. Powstałe w 1991 roku pachnidło łączy klasycznie zielone akcenty mchu dębowego ze świeżą i czystą lawendą.

5. Kenzo Air

Przy okazji ostatniej propozycji, taki mały paradoks – butelka, cała kampania reklamowa kierowały skojarzenia zapachowe w stronę barwy niebieskiej. Zapach zawiera jednak mnóstwo anyżu i wetiweru – oba składniki (a zwłaszcza ten drugi) są określane mianem zielonych. Kenzo Air są też perfumami, w których zastosowano ekstremalnie duże stężenie ISO E Super. To syntetyczny utrwalacz o drzewnym, ale trudnym do opisania zapachu. Sama kompozycja przerosła czasy, w których debiutowała. Nie przyjęła się na rynku i dziś pojedynczych egzemplarzy Air możemy szukać tylko na aukcjach internetowych. No cóż, nie od dziś wiadomo, że dzieła genialne często doceniane są poniewczasie.

Marcin Budzyk – autor bloga Nie Muzyczna Pięciolinia